یک سلول سرطانی می تواند هزاران جهش داشته باشد، اما فقط تعداد معینی از این تغییرات ژنتیکی در سلولهای سرطانی باعث رشد و تقسیم سلولها و منجر به سرطان می شود. جهش هایی که در نتیجه رشد سلولهای سرطانی حاصل می شوند، جهش های محرک نامیده می شوند، در حالی که دیگر جهش ها، جهش های passenger هستند.
ژن های معمولی به نام پروتوآنکوژن ها، می توانند در صورت جهش پروتئین هایی که منجر به رشد سرطان می شوند، آنکوژن شوند و جاودانگی را به سرطان بدهند. در مقابل، ژن های سرکوب کننده تومور ژن هایی در داخل سلول هستند که به سلولها می گویند سرعت خود را کم کرده و رشد را متوقف می کنند، DNA آسیب دیده را ترمیم می کنند یا به سلولها می گویند چه زمانی باید بمیرند.
هنگامی که سرطان تشکیل شد، سلولها ثابت نمی مانند و جهش های مداوم ممکن است رخ دهد. به همین دلیل است که مقاومت نسبت به داروهای شیمی درمانی و درمان هدفمند ایجاد می شود. سلول سرطانی جهشی ایجاد می کند که اجازه می دهد اثرات مخرب این روش های درمانی را دور بزند.
تغییر سلولهای سرطانی در درمان بسیار مهم است. به عنوان مثال، یک سرطان پستان که گیرنده استروژن مثبت دارد ممکن است هنگام عود یا گسترش گیرنده استروژن منفی باشد. همچنین، این موضوع به شما کمک می کند تا بفهمید چرا سلولهای سرطانی در قسمت های مختلف تومور می توانند متفاوت باشند. از این به عنوان “ناهمگنی” یاد می شود و همچنین در تشخیص و درمان نیز مهم است.
سلول های پیش سرطانی ممکن است غیرطبیعی و شبیه سلول های سرطانی به نظر برسند، اما با رفتارشان از سلول های سرطانی متمایز می شوند. بر خلاف سلول های سرطانی، سلولهای پیش سرطانی توانایی انتشار (متاستاز) به مناطق دیگر بدن را ندارند.
یک وضعیت غالباً گیج کننده، وجود کارسینوم درجا (CIS) است. کارسینومای درجا از سلول هایی با تغییرات غیرطبیعی موجود در سلولهای سرطانی تشکیل شده است، اما از آنجایی که از محل اصلی گسترش پیدا نکرده اند، سرطان نامیده نمی شوند. از آنجا که CIS می تواند به سرطان تبدیل شود ، معمولاً به عنوان سرطان اولیه درمان می شود.
نظرات کاربران